நான்

வஞ்சனையில் ஓடும்
நிந்தனையில் வாடும்
இந்த மனமே எனது உடைமை

பொருளாக மாறாத அன்பை விளங்காது
பொருளிலே அன்பைத் துருவித் தேயும்

இத்தனி மனித பிதற்றலுக்கு
அளவு கிடையாது

பேராசையில் ஓடும்
வீண் சுகத்தில் வாடும்
இப்பிறவி சாகும் வரை
ஓர் மரணதண்டனை

இயற்கை விதி...

மழையின் சிலிர்ப்பும் மழலைச் சிரிப்பும் 

இசையின் கவர்வும் வெறும் புலன்களின் பலன்

கவியின் சொல்லும் சொல்லின் பொருளும் 

வீணாய் அற்ப  அறிவைத் தீண்டும் 

அனுபவமாய் 

இவை அனைத்தும் உள்ளே நிகழ்த்தும் 

உள்ளுணர்வே மெய்யென்றால்

அம்மெய் 

தன்னை வெளிப்படுத்தும் தருனத்தில் 

பொய்யாவது ஏனோ...