நான்

வஞ்சனையில் ஓடும்
நிந்தனையில் வாடும்
இந்த மனமே எனது உடைமை

பொருளாக மாறாத அன்பை விளங்காது
பொருளிலே அன்பைத் துருவித் தேயும்

இத்தனி மனித பிதற்றலுக்கு
அளவு கிடையாது

பேராசையில் ஓடும்
வீண் சுகத்தில் வாடும்
இப்பிறவி சாகும் வரை
ஓர் மரணதண்டனை

இயற்கை விதி...

மழையின் சிலிர்ப்பும் மழலைச் சிரிப்பும் 

இசையின் கவர்வும் வெறும் புலன்களின் பலன்

கவியின் சொல்லும் சொல்லின் பொருளும் 

வீணாய் அற்ப  அறிவைத் தீண்டும் 

அனுபவமாய் 

இவை அனைத்தும் உள்ளே நிகழ்த்தும் 

உள்ளுணர்வே மெய்யென்றால்

அம்மெய் 

தன்னை வெளிப்படுத்தும் தருனத்தில் 

பொய்யாவது ஏனோ...

பழத்தின் பலன்

சில பழங்கள் சில பழுதுகளுக்கு
பல பழங்கள் சாப்பிடுவார்கள்
அப்பழுதுகள் சில பழங்களிலே
பலனடையும்

நீர்

அமைதியாய் புவியாடும் 
மெய்யோடும் உயிராடும் 

தாகம் தணியும் தருவாயில் 
சொர்கம் உணர்த்தும் 
நன்றி இல்லா மனிதனுக்கு 
நன்றி உணர்த்தும் 

அமைதியாய் புவியாடும்
மெய்யோடும் உயிராடும்

தாகம் தணியும் தருவாயில்
சொர்கம் உணர்த்தும்
நன்றி இல்லா மனிதனுக்கு
நன்றி உணர்த்தும்

அம்மண மனிதரை குழிப்பாட்டும்
வெளிப்புறத்தை துப்பரவும்
உட்புறத்தை உசுப்பேத்தும்

அடக்கமாய் விளையாடும் மேற்பரப்பு
உள்ளே சீண்டப்பட்டால்
பேரிடர் விளைக்கும் பெண்ணான படைப்பு

உன்மேல் மிதிப்பதை கவனிக்கும் மனம்
உன்னைக் கவனித்தால்
வெறுமைச் சுழலில் துலையுமோ
விழிக்கும் போதையில் துயிலுமோ

அமைதியாய் புவியாடும்
என் மெய்யோடும் உயிராடும்
உன்னிடத்தில் பல பாடங்கள் படிக்க வேண்டும்
உன் சிற்றலைப் பரப்பில் மெய்யுணர வேண்டும்

காதல் வயம்

கதறக் கதறக் காதாலிக்கும் என் ஆண்மனம்
காம வயப்பட்டு உன் அருகே பன்றியைப் போல் கனைக்கும்

சீனாதானா இடுப்பழகை பார்க்கும்போதெல்லாம்
அவ்ளோதானா என நீ எண்ணாமல் என் கட்டை திரளும்

சிணுங்கிச் சிணுங்கி சிரிக்கும் உன் இதழ்கள்
என் சில்மிஷங்களை ஏற்றுக்கொண்டால்
வேட்கமுறுவது ஆணாகும் நானல்லோ

மனதில் காதல் வைத்தாலும்
கண்களுக்குத் தொட்டுணரத் தெரிவதோ
உறுப்புக் கொண்ட உன் மேனி

மனிதர் உணர்ந்துகொள்ள மனிதர் காதல் அல்ல
என் காதல் மனித உள்ளம் கொண்ட குரங்குக் காதல்

ஒருவரை ஒருவர் மேய்தாக்க இயலா இக்காதலை
நிஜமென்று எண்ணிக்கொள்

நானும் நீயும்
பல கவிஞர் வரைந்த பொய்யிலே
மெய்யாய் மிதப்போம்

இசை

இசை
வார்த்தை விளக்கிப் பொருள் குறுக்கிடலால்
சொல்லும் அல்ல பொருளும் அல்ல
உணர்வுகளை உணர்வுகளால் உணர்ந்தே

புற சூழலை புணர்ந்தே உணர்ந்தேன்
உயிரும் இசையும் உள்ளே உணர்ந்தேன்

வெளித்தோற்றம் கண்களில் ஈரம்
பிறர் நோக்கு மதிப்பீட்டில் பித்தன்

காடு

மனிதன் அழித்த காட்டை
மனிதனே காக்க முயல்கிறான்
தன்னலம் அதில் இருப்பதால்

இந்தக் காட்டுக்கென்று குறிக்கோள் உள்ளதா
அதட்கென்று ஒர் அறிவு உள்ளதா
உணர்வில்லா இருப்பு
கருத்தற்ற காட்சி
அதன் மதிப்பறியா மனிதன்
பிழைக்கப் புசிக்கும் விலங்கு

விதி வைத்து வளர்கிறதா காடு
அதன் வருங்காலத்தைக் கணிப்பதற்கு
சுற்றத்தின் நடுவே வாழ அது முயல்வதும் இல்லை
தன் நிலை உயர்த்திக்கொள்ளச் சுரண்டுவதும் இல்லை
தன் அழிவை நினைத்துப் பதறுவதும் இல்லை

உணர்வில்லா இருப்பு
கருத்தற்ற காட்சி
தன் நலம் மட்டுமே அறிந்த
பரிதாப மனிதன்